...HUMANITY CHAT...

TTun_Teja

menggenggam tangan kecil adiknya Setsuko,
yang masih belum mengerti bahawa dunia sedang berakhir.

TTun_Teja

Don’t be scared, Setsuko. I’m here.”

TTun_Teja

Dia tersenyum, tapi matanya tahu  

TTun_Teja

tiada tempat lagi yang selamat.

TTun_Teja

Mereka kehilangan segalanya malam itu.

TTun_Teja

Rumah mereka jadi debu,

TTun_Teja

ibu mereka terbakar dalam serangan bom,

TTun_Teja

dan ayah mereka

TTun_Teja

seorang tentera laut

TTun_Teja

entah di mana, mungkin tidak lagi hidup.

TTun_Teja

Mereka menumpang kasih di rumah makcik yang dingin hatinya.

TTun_Teja

Roti dikira, beras dibahagi,

TTun_Teja

dan setiap hari kata-kata tajam menusuk lebih dalam dari kelaparan.

TTun_Teja

“Children without parents should know their place.”

TTun_Teja

Suatu pagi,

TTun_Teja

Seita memutuskan

TTun_Teja

lebih baik lapar di luar,

TTun_Teja

daripada kenyang dalam penghinaan.

TTun_Teja

Mereka keluar,

TTun_Teja

hanya berbekal tin manisan dan sehelai selimut.